8 Απριλίου 2018

Αγάπη μόνο!



   Για όσους βαδίζουν το δικό τους Γολγοθά, με την ευχή ότι αυτός ο κόσμος αν δεν γίνει καλύτερος, ίσως τουλάχιστον, να γίνει πιο ανθρώπινος και να φέρει περισσότερη αγάπη και λιγότερα δάκρυα στις ζωές των ανθρώπων. Χριστός Ανέστη, κόσμε! Χρόνια πολλά, καλά, φωτεινά, ευλογημένα...


6 Απριλίου 2018

Η μητέρα του Ιούδα.


Παιδί μου
ότι μάλλον Τον πρόδωσες
αντάρτη ενός Μεσσία που περιμέναμε
το ξέρω.
Όσο για το ευτελές ποσό που επέστρεψες
και για το δέντρο που εμπιστεύτηκες
είναι τα πιο πιστά δηνάρια μετανοίας.




Στον άθλιο τόπο τώρα εδώ
ήρθα για να μυρώσω το νεκρό σου σώμα.
Σαν μάνα
εγώ σ’ έχω ήδη συγχωρέσει.
Όμως σπαράζω γιατί αν όλοι
οι πεθαμένοι αυτού του κόσμου
κάποτε συγχωρεθούν
εσύ θα μείνεις έξω απ’ το έλεός Του.

Μόνο μια ελπίδα, γιε μου, με ζεσταίνει:
είναι η συγχώρεση από μάνα

από την Παναγιά
και Της φιλώ το χέρι.

                                         Γιάννης Βαρβέρης - Από τη συλλογή ποιημάτων: “Ο άνθρωπος μόνος”.


5 Απριλίου 2018

Μεγάλη Πέμπτη - Θυσία.


     Έγνεψε ο Ιησούς στον Ιούδα, κι αυτός ήρθε και στάθηκε δίπλα του θα ‘χαν κρυφές κουβέντες οι δυο τους, γιατί μιλούσαν σιγά, και πότε έσκυβε το κεφάλι του ο Ιησούς, πότε ο Ιούδας, και φλωροζύγιαζαν τα λόγια τους, να δώσει ο ένας απόκριση στον άλλο.
– Συχώρεσέ με, Ιούδα αδερφέ μου, μα πρέπει.
– Κι άλλη φορά σε ρώτησα, ραβή, δεν υπάρχει άλλος δρόμος;
– Όχι, Ιούδα αδερφέ μου, κι εγώ θα το 'θελα, ως τα τώρα το 'λπιζα κι εγώ και περίμενα, του κάκου, όχι, δρόμος άλλος δεν υπάρχει, έφτασε η συντέλεια του αιώνα, θα γκρεμιστεί ο κόσμος ετούτος, η βασιλεία του Πονηρού, θα 'ρθει η βασιλεία των ουρανών, εγώ θα τη φέρω. Πώς; πεθαίνοντας, δρόμος άλλος δεν υπάρχει. Μην τινάζεσαι, Ιούδα αδερφέ μου, σε τρεις μέρες θ' αναστηθώ.
– Μου το λες για να με παρηγορήσεις, για να με κάμεις να σε προδώσω, δίχως να σπαραχτεί η καρδιά μου, λες πως αντέχω, για να μου δώσεις κουράγιο, όχι, όσο ζυγώνουμε στη φοβερή στιγμή, όχι, δεν αντέχω, ραβή μου !
– Αντέχεις, Ιούδα αδερφέ μου, ο Θεός θα σου δώσει τη δύναμη, όση σου λείπει, γιατί πρέπει, πρέπει εγώ να σκοτωθώ κι εσύ να με προδώσεις, εμείς οι δυο πρέπει να σώσουμε τον κόσμο, βoήθα με.
Ο Ιούδας έσκυψε το κεφάλι, και σε λίγο:
– Αν ήταν εσύ να πρόδινες το δάσκαλό σου, θα το 'κανες;
Πολλήν ώρα έμεινε ο Ιησούς συλλογισμένος, τέλος:
– Όχι, είπε, φοβούμαι πως δε θα μπορούσα, γι' αυτό κι ο Θεός με λυπήθηκε και μου 'δωκε το χρέος το πιο εύκολο: να σταυρωθώ.

                                                                    ("Ο Τελευταίος Πειρασμός" - Ν. Καζαντζάκης)

"Ο μυστικός δείπνος" του Μάρκβιτσκα 

6 Νοεμβρίου 2017

Γύμνια.


Γυμνός στη νύχτα,
περιπλανώμενος ονειρευτής,
εραστής του ανέφικτου, του άπιαστου,
της ουτοπίας χρόνια τώρα.
Τη γύμνια μου ξεδιάντροπα απλώνω
σε μαγικό χορό στις ασημένιες αχτίδες του φεγγαριού
κι αποκαμωμένος στις σκιές κρύβομαι, προσμένοντας
μια σπίθα πραγμάτωσης ονείρου την ψυχή μου να ζεστάνει,
λευκό χαρτί, γυμνός στο τίποτα την τηρώ.

Μα σαν το πρωί ζυγώσει,
για μια ακόμη φορά τη γύμνια μου θα κρύψω
σ΄ένα κοστούμι μιας πεζής πραγματικότητας,
πλάνην οικτρά θα πλανηθώ.
Κι όπως κακόμοιρα θα περιφέρομαι,
το σώμα μου ασήκωτο θα νοιώθω
μισοχαμένο, μισοϋπαρκτό.

Θα ακυρώνω χρώματα,
θα αφαιρώ ήχους και μουσικές,
θα μορφάζω με κοινότοπα χαμόγελα
σε μια ψευδαίσθηση μια δήθεν ευχαρίστησης.
Μα, ως εκ θαύματος...
Όσο πνίγω μέσα μου τα άγρια πουλιά,
τόσο τα ελευθερώνω.

   
     Αμέτρητα συγχαρητήρια σε όλους τους φίλους και συμμετέχοντες στο 18ο Συμπόσιο Ποίησης, σε νικητές και... λιγότερο νικητές, μιας και το μόνο σίγουρο είναι πως σε διοργανώσεις σαν κι αυτή, νικήτρια και μόνο για τη μαγεία της εμπειρίας, είναι η κάθε συμμετοχή. Να είμαστε όλοι καλά να δημιουργούμε!         
     

9 Οκτωβρίου 2017

Ιβίσκος.


"Κόκκινη και απλωτή, περήφανη, ορθωμένη,
άνθισε της Υπάρξεως η πληρότητα.
Ζωή του Ιβίσκου, του κάλλους, της υπερηφάνειας,
σύντομη ζωή μιας μέρας, γέννημα μιας νύχτας..."

     Το μπαλκόνι ή ο κήπος σου είναι άδεια αν δεν έχεις τουλάχιστον έναν. Ο κόκκινος σινικός Ιβίσκος είναι από το ομορφότερα καλλωπιστικά φυτά που συναντά κανείς στη χώρα μας, ιδιαίτερα στη νότια Ελλάδα.
   
     Ένας φλογερός ιβίσκος, λοιπόν, που κρύβει μέσα του το καλοκαίρι ολόκληρο, αλλά και την αύρα της Αστυπάλαιας, με άρωμα σχεδόν κυκλαδίτικο, αέρα αιγαιοπελαγίτικο και χαρακτήρα μοναδικό, με μάγεψε από την πρώτη στιγμή που κράτησα τη φωτογραφία του στα χέρια μου. Ίσως να φταίει το όνομα του νησιού, που ακούγεται τόσο όμορφο και ταυτόχρονα τόσο μακρινό... Ίσως το ότι η Αστυπάλαια έχει ονομαστεί -και όχι άδικα, λόγω του σχήματός της- "πεταλούδα του Αιγαίου" και στ΄αλήθεια μοιάζει με πεταλούδα, που με ανοιγμένα τα φτερά της είναι έτοιμη να πετάξει προς τις Κυκλάδες. Ίσως, επειδή όπως και η πεταλούδα, ο Ιβίσκος ζει μόνο μία μέρα


     Μα πέρα και πάνω απ΄όλα αυτά, ίσως επειδή το εμπνευσμένο αυτό δώρο-έκπληξη, προέρχεται από ένα αγαπημένο και ξεχωριστό για μένα πρόσωπο, που θαυμάζω αφάνταστα πολύ! (Μπρίκι, αγόρι μου, μη χαλιέσαι!! Εσένα να δεις πόσο πολύ σ΄αγαπάω και είμαι σίγουρη πως κάπου μέσα σε όλα αυτά έβαλες κι εσύ τη... μουσούδα σου!)

     Η Μαρία, όπως καταλάβατε, από το mytripssonblog ήταν το δικό μου μυστικό ταίρι στην ανταλλαγή καρτ-ποστάλ, που διοργάνωσε η έτερη Μαρία του Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά. Εκτός από την υπέροχη κάρτα της, όμως, και την αγάπη που περικλείει στο εσωτερικό της, φρόντισε να συμπεριλάβει στο πακέτο της κι άλλα δωράκια και λογής καλούδια απλόχερα δοσμένα, πλούσια σε συναισθήματα, που πραγματικά με συγκίνησαν....


     Αγαπημένα κοχύλια, ένα βιβλίο που μου κίνησε ήδη το ενδιαφέρον και δεν βλέπω την ώρα να ξεκινήσω να διαβάζω και αρωματικό τσάι του βουνού από την ορεινή Ευρυτανία, που τίμησα ευθύς και... με το παραπάνω. 


     Μαρίες μου, ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ και στις δυο σας!